Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ας αρχίσουμε από τον εαυτό μας.
Ο μόνος άνθρωπος που πρέπει να ανταγωνιζόμαστε πραγματικά είμαστε εμείς, κανένας άλλος.
Στόχοι όπως, θέλω να γίνω ο καλύτερος μαθητής της τάξης, θέλω να είμαι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στην ομάδα, ο καλύτερος σκακιστής στον κόσμο, δεν είναι οι ιδανικότεροι. Όχι γιατί δεν είναι εφικτοί, αλλά γιατί η επιτυχία μας δεν εξαρτάται απόλυτα από εμάς. Σε περίπτωση αποτυχίας επίτευξης του στόχου μας, που τις περισσότερες φορές είναι το πιθανότερο αποτέλεσμα, επέρχεται η ηττοπάθεια, η μελαγχολία και η απογοήτευση, η αρνητική εικόνα του εαυτού μας είναι δεδομένη.
Ο μοναδικός μας ανταγωνιστής είναι και θα είναι ο εαυτός μας, όχι τα υπόλοιπα 20 παιδιά στην τάξη που ίσως να έχουν τον ίδιο στόχο μαζί μας. Είναι αναμενόμενο ότι όλα εκτός από ένα θα απογοητευτούν, όσο καλή απόδοση και να έχουν. Αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής και σε όλες τις ηλικίες ανεξαιρέτως.
Το βλέμμα μας είναι καλύτερα να είναι στραμμένο στην καλύτερη δυνατή έκδοση του εαυτού μας, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Πόσο καλύτερος από σήμερα μπορώ να είμαι στους τομείς που έχω επιλέξει, την επόμενη μέρα, εβδομάδα, χρονιά, δεκαετία;
Με αυτό το στόχο η επιτυχία η αποτυχία εξαρτάται κατά κύριο λόγο από εμάς και τη δουλειά που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε.
