Τάξη και χάος, χάος και τάξη, αυτή είναι η καθημερινή μοίρα του ανθρώπου: να προσπαθεί να δώσει στο χάος ένα νόημα, να το φέρει σε μια τάξη την οποία τουλάχιστον να μπορεί να αντιληφθεί. Η καθημερινή φθορά γεννά τις ευκαιρίες και σκοτώνει ό,τι της είναι άχρηστο, μα για το ανθρώπινο πνεύμα το χάος δεν μπορεί να υπάρξει· θέλει να το καθυποτάξει. Για το χάος, το ανθρώπινο πνεύμα δεν υπάρχει· είναι απλά μια άλλη πλευρά του χάους, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, του είναι παντελώς αδιάφορο.
Χαμένος στην καθημερινότητά μου, βλέπω την φθορά παντού, μα βλέπω και τη γη να γεννά νέα φυτά, ζώα και ανθρώπους και να παίρνει πίσω σιγά-σιγά ό,τι της ανήκει, γονείς συγγενείς και φίλους. Να παίρνει ανθρώπους γεμάτους ζωή και όνειρα, να τους ανακυκλώνει και να τους ξαναγεννά, όλους με την σειρά. Βλέπω αυτόν τον κόσμο να εξελίσσεται, να παίρνει ραγδαίους ρυθμούς αλλαγής, να προχωρά σαν αστραπή που δεν γνωρίζει τον στόχο της, μα που καταπιάνεται μόνο από την ιδέα της ύπαρξης του σύμπαντος, αντιλαμβάνεται λοιπόν η αστραπή πως υπάρχει μέσα σε κάποιο σύμπαν και πως πηγαίνει κάπου – μα που όμως, προς τα πού το βάλε, αυτό είναι το αιώνιο ερώτημα.
Βλέπω την πανίσχυρη τυφλή βούληση του Σοπενχάουερ, βλέπω σημεία πως ο κόσμος κυβερνάται από μια τυφλή, πανίσχυρη και ανικανοποίητη βούληση, μια παράλογη ορμή Διαβάστε περισσότερα “Αφιερωμένο στον πατέρα, σε κάθε πατέρα…”
Οι εφιάλτες εκ παραδρομής θεωρούνται από πολλούς τα πιο ζόρικα από τα είδη των ονείρων. Είναι βέβαια αλήθεια ότι έχουν χαλάσει πολλούς ύπνους και σκοπεύουν να χαλάσουν ακόμα περισσότερους μέχρι το τέλος του κόσμου. Στις πλείστες των περιπτώσεων όμως, αυτά τα τρομακτικά όνειρα είναι ακίνδυνα και περαστικά.