Συντάκτης: Παύλος Κ. Κωνσταντίνου

Στις Ινδίες υπάρχει μια τεχνική η οποία χρησιμοποιείται για να αιχμαλωτίζουν μαϊμούδες. Πάνω σε μια καρύδα ανοίγεται μια μικρή τρύπα, ίσα που να χωράει μέσα το χέρι της μαϊμούς. Μέσα στην καρύδα τοποθετείται κάποια λιχουδιά που αρέσει στις μαϊμούδες. Έπειτα η καρύδα δένεται με σχοινί ή με αλυσίδα σε κάποιο δέντρο.

Οι μαϊμούδες, πλάσματα αρκετά  έξυπνα αλλά και περίεργα, πηγαίνουν να αποσπάσουν την τροφή. Βάζουν το χέρι μέσα στο άνοιγμα και αρπάζουν το φαγητό, το μοναδικό πρόβλημα είναι ότι το γεμάτο χέρι δεν χωράει να βγει από την καρύδα. Φυσικά αυτό που χρειάζεται να κάνει η μαϊμού είναι να αφήσει το φαγητό από το χέρι της για να απελευθερωθεί.

Η μαϊμού όμως θεωρεί το φαγητό δικό της, αφού το έχει αρπάξει και δεν σκοπεύει να το αφήσει. Το μόνο που έχει σημασία εκείνη την στιγμή για αυτήν είναι να μην χάσει την λεία της, έτσι οι κυνηγοί Διαβάστε περισσότερα “Παγίδα – Μπορείς να απελευθερωθείς;”

Είναι καλό να θέλεις να είσαι καλύτερος από όλους σε αυτό που κάνεις. Είναι καλό να θέλεις να είσαι το νούμερο ένα.

Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά η οποία διαχωρίζει τα άτομα που επιδιώκουν την κορυφή, οι τρόποι που επιλέγουν για να την πετύχουν. Σε όσα κάνουμε υπάρχει πάντα ο ηθικός και ο ανήθικος τρόπος, υπάρχει πάντα ο ηθικός και ανήθικος άνθρωπος.

Ηθικός είναι αυτός που θέλει να φυτέψει και να μεγαλώσει το μεγαλύτερο δέντρο. Είναι ο Άνθρωπος που επιδιώκει την δική του βελτίωση καθημερινά.

Ανήθικος είναι αυτός που θέλει να κόψει όλα τα  δέντρα για να έχει αυτός το ψηλότερο, δεν θέλει να κοπιάσει, άσε που τρέμει τον ανταγωνισμό και για αυτό ξεριζώνει ακόμη και τους μικρότερους σπόρους που τυγχάνει να βρεθούν στο δρόμο του.

Είναι αυτός που μειώνει τους άλλους και προσπαθεί να τους ξεπεράσει με το να τους ρίξει Διαβάστε περισσότερα “Μην πλανάσαι”

Όταν βρίσκομαι καθισμένος κάτω από τον έναστρο νυχτερινό ουρανό, σε ένα δάσος κάπου μακριά, αναρωτιέμαι ποιο είναι το πραγματικό μέγεθος των δικών μου προβλημάτων. Για μια στιγμή και μόνο αποφασίζω πως δεν αξίζουν τίποτα, όλα μικρά και ασήμαντα, μπροστά στο μεγαλείο του κόσμου.

Αυτή και μόνο η στιγμή του δέους και της ανατριχίλας με κάνει να πιστέψω… Με κάνει να αγαπήσω περισσότερο την ζωή και τον κόσμο, μου δίνει ελπίδα… Και μετά, έτσι απλά, ξεχνάω και πνίγομαι, αφήνω να με καταβροχθίσει Διαβάστε περισσότερα “Χαμένος στο άπειρο”