Συντάκτης: NO ARMOUR

–  Μα παππού πού είναι η μαμά;

–  Άκου παιδί μου άκου, μην κλαις, αυτά που θα σου πω θα σου φανούν περίεργα και δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή αν είναι όντως τρέλες αλλά άκου…

Ο κόσμος όπως τον γνωρίζουμε είναι μια φουσκάλα χρόνου τοποθετημένος στην αιωνιότητα, που δίνει νόημα στην ζωή. Aυτός που βαριέται πολύ στην αιωνιότητα – αιωνιότητα είναι αυτή πώς να μην βαρεθείς; – κάνει μια βουτιά χαλάρωσης στο χρόνο και στην άγνοια. Ξεχνάς όσα ξέρεις, που είναι πολλά, και έρχεσαι στον κόσμο τούτο, που είναι μια όαση χρόνου.

Ο θεός δημιούργησε τις οάσεις χρόνου για τις πλευρές του αιώνιου που ήθελαν μια αλλαγή, φαντάσου παιδί μου, πόσο βαρετή θα ήταν η αιωνιότητα χωρίς αυτές.

Η κάθε ψυχή που βρίσκεται στη γη κάνει Διαβάστε περισσότερα “Παραμύθι μέσα σε ένα παραμύθι”

Ναυαγός στις σκέψεις, πειρατής του μυαλού…
Δούλος των πεποιθήσεων και των αισθήσεων…
Πιστεύεις ότι κυβερνιέσαι από ανίκανους, και έχεις δίκαιο.
Στο πηδάλιο του νου όμως εσύ, στο τιμόνι του κόσμου πάλι εσύ.
Μα αυτό το μυστικό δεν μπορείς να αντέξεις,
δεν μπορείς να το διαχειριστείς
την δύναμη που σου έχει παραχωρηθεί δεν μπορείς να δεις.
Τι βολικό, τι βολικό να φταίνε πάντα οι άλλοι και όχι εμείς.
Για τους άλλους όμως οι άλλοι είσαι εσύ…
Εσύ…
Εσύ…

Αυτές οι σκέψεις αντιχούσαν στο μυαλό μου, βγαίνανε μέσα από σπήλαια συνάψεων και νευρώνων καλά κρυμμένα σε κατακόμβες και λαβύρινθους του νου – ή και της ψυχής. Δεν ξέρω ποιο φάντασμα ή ποια φοβέρα τα έβγαλε από την σκιά του εγώ μου, ίσως να ήταν η φωτιά, η οδύνη, ο όλεθρος, η καταστροφή, η πλημμύρα, ο θάνατος.

Για να είμαι ειλικρινής εκείνη την μέρα δεν ξέρω τι με φόβισε περισσότερο, η Διαβάστε περισσότερα “Ναυαγός στις σκέψεις”

 

Ταξίδευε στον παράδεισο καβάλα σε ένα άλογο λευκό, όμορφο, ρωμαλέο, ήταν παιδί ο ίδιος και καθώς ταξίδευε μεγάλωνε και από 4 χρονών παιδί έγινε 8, έγινε 10, 12, 16 και ξαφνικά βλέπει το άλογο να αλλάζει χρώμα να γίνεται καφετί και σιγά σιγά κόκκινο,

αυτός ήταν ήδη ενήλικας, το άλογο μετατράπηκε σε δράκο και όλο ασχήμιζε και ξεκίνησε να καταβροχθίζει τα πάντα στο πέρασμα του, προσπάθησε να τον τιθασέψει μα δεν μπορούσε, ίσως και να μην ήθελε κιόλας, μέχρι να καταλάβει είδε το στόμα του δράκου να ανοίγει, το λαιμό του να μακραίνει, να γυρίζει το κεφάλι και να καταβροχθίζει και τον ίδιο. Διαβάστε περισσότερα “Τέρας ή Θεός;”