Συντάκτης: Παύλος Κ. Κωνσταντίνου

Επικεντρώσου στα δικά σου όνειρα, όχι σε αυτά που προστάζει η κοινωνία. Όσο εξωπραγματικά και αν ακούγονται, όσο βαρετά και να φαίνονται, κάνε αυτό που θα φουντώσει την φλόγα μέσα σου.

Στην πορεία για τα όνειρα σου μην σταθείς εμπόδιο στον δρόμο κανενός, μην θυσιάσεις τα όνειρα των άλλων για τα δικά σου.

Θα σε κριτικάρουν, θα σε κατακρίνουν για αυτό που είσαι, ό,τι και να είσαι, όσο καλός και να είσαι. Συνέχισε τον δρόμο σου, ακολούθησε το ένστικτο σου, απάντα στους κριτές σου με αγάπη και κατανόηση. Φοβούνται την αλλαγή ακόμα και αν αυτή γίνεται κάπου μακριά, συγχώρα τους και προχώρα. Δείξε τους τον δρόμο, οι δυνατοί θα ακολουθήσουν.

Η δική σου ευθύνη είναι:
Να ακολουθείς πάντα Διαβάστε περισσότερα “Ζήσε τη ζωή που πάντα ήθελες να ζήσεις”

Η πανοπλία είναι βαριά, ο στρατιώτης κάθισε να ξεκουραστεί, η μάχη είχε τελειώσει.

Μα η πανοπλία ήταν εκεί να του πιέζει την καρδιά να του θυμίζει τα ουρλιαχτά, τον πόνο, τους νεκρούς.

Η ματωμένη πανοπλία του βάραινε την ψυχή.

Αποφάσισε να την καθαρίσει, χρησιμοποίησε ότι καλύτερο είχε, τον βοήθησαν οι καλύτεροι μάστορες. Η πανοπλία έλαμπε, ήταν μεγαλοπρεπής και εκθαμβωτική, ο στρατιώτης χαρούμενος άκουγε τον κόσμο να τον θαυμάζει για την υπέροχη πανοπλία, όμως συνάμα δεν τον προσέγγιζε σχεδόν κανένας.

Η χαρά του δεν κράτησε πολύ, οι μνήμες ξύπνησαν ξανά, τα σωθικά του πιέζονταν και δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, η ζέστη αφόρητη. Σκέφτηκε να την βγάλει όμως φοβόταν πολύ, τι θα γίνει αν οι χωρικοί τον κτυπήσουν, τι θα γίνει αν ξαφνικά ξεσπάσει ακόμα ένας πόλεμος;

Αυτό, όμως, που φοβόταν περισσότερο ήταν η πιθανότητα να αρχίζει ο κόσμος να τον πλησιάζει, τι θα γίνει όταν δουν πως κάτω από την λαμπερή πανοπλία κρυβόταν ένας ακόμα άνθρωπος με αδυναμίες και ευαισθησίες;

“Όχι δεν θα την βγάλω ποτέ” σκέφτηκε, αν και στην πραγματικότητα ήθελε να κάνει φίλους, να αγαπήσει, να ερωτευτεί.

Τα χρόνια πέρασαν, όμως κανένας δεν τον κτύπησε, δεν βρέθηκε σε καμία μάχη, δεν διέτρεξε κανένα κίνδυνο, δεν τον πλησίασε κανένας άνθρωπος.

Οι εφιάλτες παρέμεναν, η δυσφορία επέμενε και δεν έβλεπε καμία διέξοδο, η πανοπλία είχε πλακώσει τον κόσμο όλο.

Δεν μπόρεσε να ζήσει γιατί φοβόταν να πεθάνει.

Γράφει:
Παύλος Κωνσταντίνου

Όσοι θέλετε να αναδημοσιεύσετε κάποιο άρθρο, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.