Τάξη και χάος, χάος και τάξη, αυτή είναι η καθημερινή μοίρα του ανθρώπου: να προσπαθεί να δώσει στο χάος ένα νόημα, να το φέρει σε μια τάξη την οποία τουλάχιστον να μπορεί να αντιληφθεί. Η καθημερινή φθορά γεννά τις ευκαιρίες και σκοτώνει ό,τι της είναι άχρηστο, μα για το ανθρώπινο πνεύμα το χάος δεν μπορεί να υπάρξει· θέλει να το καθυποτάξει. Για το χάος, το ανθρώπινο πνεύμα δεν υπάρχει· είναι απλά μια άλλη πλευρά του χάους, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, του είναι παντελώς αδιάφορο.
Χαμένος στην καθημερινότητά μου, βλέπω την φθορά παντού, μα βλέπω και τη γη να γεννά νέα φυτά, ζώα και ανθρώπους και να παίρνει πίσω σιγά-σιγά ό,τι της ανήκει, γονείς συγγενείς και φίλους. Να παίρνει ανθρώπους γεμάτους ζωή και όνειρα, να τους ανακυκλώνει και να τους ξαναγεννά, όλους με την σειρά. Βλέπω αυτόν τον κόσμο να εξελίσσεται, να παίρνει ραγδαίους ρυθμούς αλλαγής, να προχωρά σαν αστραπή που δεν γνωρίζει τον στόχο της, μα που καταπιάνεται μόνο από την ιδέα της ύπαρξης του σύμπαντος, αντιλαμβάνεται λοιπόν η αστραπή πως υπάρχει μέσα σε κάποιο σύμπαν και πως πηγαίνει κάπου – μα που όμως, προς τα πού το βάλε, αυτό είναι το αιώνιο ερώτημα.
Βλέπω την πανίσχυρη τυφλή βούληση του Σοπενχάουερ, βλέπω σημεία πως ο κόσμος κυβερνάται από μια τυφλή, πανίσχυρη και ανικανοποίητη βούληση, μια παράλογη ορμή η οποία υπερισχύει της λογικής και των διανοητικών λειτουργιών. Μα αυτές οι διανοητικές λειτουργίες, λέω εγώ, σε συνδυασμό με το ανθρώπινο πνεύμα δεν τα βάζουν κάτω, πιστεύουν ενδόμυχα πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από την Δαρβινική τυφλή επιλογή τυχαίων διαφοροποιήσεων, τουλάχιστον αυτό κραυγάζει το Ανθρώπινο πνεύμα και αν δεν υπάρχει θα το δημιουργήσουν. Δεν θα το φανταστούν αλλά θα το δημιουργήσουν και από την στιγμή που το δημιουργήσουν οντολογικά θα υπάρχει, θα υπάρχει όπως υπάρχουν όλα τα πράγματα.
Η παράλογη λογική μας, μας οδηγεί μπροστά, μας δίνει την δύναμη να αντισταθούμε στο χάος, να του δώσουμε όνομα, να το καθυποτάξουμε και μόλις πάρουμε μια ανάσα άντε, το πολύ δύο, αυτό το χάος ξαναγεννιέται. Προσπαθούμε να τιθασεύσουμε το χάος, να του δώσουμε σχήμα, αλλά εκείνο πάντα ξαναγεννιέται, αδιάφορο και αδυσώπητο, αλώβητο.
Δημιουργούμε όμως ένα νόημα: το νόημα της αντίστασης. Η αντίσταση είναι το νόημα, το νόημα είναι η αντίσταση. Όπως έλεγε ο Καμύ στον μύθο του Σίσυφου: η εξέγερσή μας απέναντι στο παράλογο είναι το ίδιο το νόημα που εμφυσούμε στην ύπαρξή μας.
Memento mori – Θυμήσου ότι θα πεθάνεις, λένε οι σοφοί για να δώσουν νόημα και εγώ φωνάζω από τα βάθη της ύπαρξής μου: θυμήσου πως πρώτα πρέπει να ζήσεις πρώτα πρέπει να αντισταθείς στο χάος με όλες σου τις δυνάμεις, γιατί αν δεν ζήσεις, αν δεν αντισταθείς μέχρι την τελευταία πνοής σου, δεν θα πεθάνεις…
Αφού… δεν πεθαίνουν οι νεκροί και αν δεν πεθάνεις δεν θα ξαναγεννηθείς.
ΘΥΜΗΣΟΥ λοιπόν ΠΩΣ ΠΡΩΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ.
Είμαι μάρτυρας λοιπόν, πατέρα, πως πρώτα έζησες και μετά πέθανες και δεν πήγες σιωπηλά στο σκοτάδι, αλλά πρώτα μας φώτισες με το πνεύμα σου, με το πνεύμα της αντίστασης προς την φθορά. Πόσες φορές αλήθεια αστειευόμενος ,μου είπες, «με τις ασθένειες που μου έδωσε ο θεός καλύτερα να φύτευα σιταροπούλα για να έχω πιθανότητες να προλάβω την σοδειά…» και αμέσως μετά όμως, εσύ φύτευες καρυδιές και ελιές.
Εις το επανιδείν λοιπόν,
Το πρώτο ραντεβού στη σκιά της τελευταίας ελιάς και καρυδιάς που φύτεψες και το τελευταίο το αφήνω πάνω σου…
Υ.Γ. Σας αφήνω με το ακόλουθο εξαιρετικό ποίημα του Dylan Thomas:
Do not go gentle into that good night
Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.
Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.
Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.
Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.
And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.
- Αφιερωμένο στον πατέρα, σε κάθε πατέρα… - 21 Αυγούστου, 2025
- Οδηγός για θηρευτές ονείρων - 8 Αυγούστου, 2023
- Αριστερά ή Δεξιά, το αιώνιο πρόβλημα - 22 Ιουνίου, 2023
